Mała kuchnia wymusza dyscyplinę, ale nie oznacza to, że musisz żyć w ciągłym bałaganie. Klucz tkwi w podziale na strefy dostępu: to, czego używasz codziennie, musi być w zasięgu ręki, a rzeczy sięgane raz w roku nie mogą zajmować cennej przestrzeni roboczej. Zacznij od inwentaryzacji. Wyjmij wszystko z szafek i szczerze odpowiedz, kiedy ostatni raz użyłeś danego sprzętu. Mikser, gofrownica, forma do ciasta na babkę — jeśli ich nie dotykałeś od dwunastu miesięcy, lądują na górnej półce albo w pudle na szafie. Nie wyrzucaj od razu, ale odsuń od strefy codziennej.

Codzienny zestaw to naczynia, sztućce, patelnia, garnek, deska, ulubione przyprawy i kubek na kawę. Te rzeczy powinny być w szafkach na wysokości pasa, najlepiej w jednym ciągu roboczym. Nie chodzi o to, żeby wszystko leżało na blacie — blat ma być pusty, bo to jedyne miejsce do krojenia i mieszania. Zamiast tego wykorzystaj drzwi szafek, boki zabudowy i wnętrze szuflad z organizerem. Jeśli masz problem z odkładaniem drobiazgów na miejsce, zastosuj metodę nauki odkładania rzeczy bez myślenia — polega na tym, że każdy przedmiot ma jedno, logiczne miejsce, więc nie musisz podejmować decyzji, gdzie go schować.

Rzeczy sezonowe i okazjonalne trzymaj poza strefą roboczą. Blacha do pieczenia, która przydaje się przy świętach, może leżeć na dnie szafy pod stosem ręczników albo w koszu pod zabudową. Duże miski, których używasz raz na kwartał, spakuj w jeden pojemnik i wsuń na najwyższą półkę. Ważne, żeby nie blokowały dostępu do codziennych naczyń. Jeśli masz kuchenkę gazową, nie trzymaj nad nią niczego, co się nagrzewa — to proszenie się o kłopoty. Pamiętaj też o pionie: wysoka szafka na przyprawy, wąska szuflada na folie i worki, haczyki na ścianie na ściereczki i łopatki. Mała kuchnia nie wymaga wyrzucania wszystkiego, tylko mądrego rozdzielenia na to, co pod ręką, i to, co może poczekać.