Panele podłogowe układane na podłożu pływającym muszą mieć gdzie się rozszerzać. Drewno, płyta MDF czy laminat zmieniają wymiary pod wpływem temperatury i wilgotności powietrza. Jeśli podłoga zostanie dociśnięta do ścian, nie ma gdzie pracować. Efektem jest wybrzuszanie się paneli, rozchodzenie się zamków i charakterystyczne klikanie przy chodzeniu. Dlatego zostawia się szczelinę dylatacyjną przy ścianie, która pochłania ruch podłogi. Jej szerokość nie jest przypadkowa i zależy od kilku czynników.

Standardowo przyjmuje się 8–10 mm dla pomieszczeń do około 12 metrów długości lub szerokości. W większych przestrzeniach, przy długich korytarzach i przy ogrzewaniu podłogowym szczelinę zwiększa się do 10–15 mm. Producent paneli zwykle podaje konkretną wartość w instrukcji i to ona jest wiążąca. Zbyt mała szczelina to najczęstsza przyczyna reklamacji, bo podłoga nie ma gdzie odprowadzić naprężeń. Więcej o tym, dlaczego panele muszą mieć swobodę ruchu, wyjaśnia praktyczny poradnik o tym, jak działa szczelina dylatacyjna przy ścianie i co się dzieje, gdy się ją zlikwiduje.

Pomiar wykonuje się po ułożeniu podłogi, a przed montażem listew przypodłogowych. Najprościej wsunąć w szczelinę szczelinomierz, gruby klucz imbusowy albo kilka złożonych wizytówek i sprawdzić, czy odstęp jest równy na całej długości ściany. Warto zmierzyć go w kilku miejscach: przy narożnikach, na środku i przy ościeżnicach, bo tam podłoga najczęściej się blokuje. Jeśli szczelina jest za mała, panele delikatnie podcina się lub przesuwa, ale nigdy nie robi się tego na siłę. Prawidłowo wykonany dystans zapewnia podłodze swobodę i chroni całą inwestycję przed naprawami.